திருக்குறள்: 58

அதிகாரம் : 6 வாழ்க்கைத் துணை நலம் திருக்குறள் : 58 Chapter : 6 Wife, Life's Partner Thirukkural : 58

பெற்றாற் பெறின் பெறுவர், பெண்டிர், பெருஞ் சிறப்புப் புத் தேளிர் வாழும் உலகு.

பொழிப்புரை :

துணைவனைக் கணவனாகப் பெற்றவள் அவனுடன் கூடி முயங்கப் பெற்றால், பெற்றாலும் பெறுவர் பெண்டிர், பெருஞ் சிறப்பாகிய புத்துயிர் தரிக்கும், வாழும் உலகு.

மற்றவர்களிடம் இருந்து இது முற்றிலும் மாறுபட்ட விளக்கம் என்பதை அறியவும்.

விரிவுரை :

இல்லறத்தில் கணவனைப் பெற்றவள் அவனுடன் கூடி முயங்கப் பெற்றால் பெற்றாலும் பெறுவர் பெண்டிர், பெருஞ்சிறப்பாகிய புத்துயிர் தரிக்கும், கருவினில் உயிர்கள் வாழும் உலகு. அதாவது தாய்மை ஆகும் நிலை பெற்று, கருவுற்று, புத்துயிர் பெற்றுப் படைக்கும் பெருஞ் சிறப்புப் பெறுவர் என்பது பொருள். இல்லறப் பெண்ணிற்குத் தாய்மைப் பேறு பெறுவதே பெருஞ் சிறப்பு, எனவே அன்னிலைக்கான முன் நிலையாக கருவுற்றாலேயே அவர் புத்துயிரைத் தாங்கி அவை வாழும் உலகைப் பெற்றுப் பெருஞ் சிறப்புப் பெற்றுத் திகழுவர் என்பது பொருள். கருவுறுதல் என்பதே இல்லறம் இனிதே நடத்தி தாய்மைக்குத் தயாரானதாய் உலகம் அறியும் அடையாளம். அதுவே இல்லாளுக்குப் பெருஞ் சிறப்பைத் தரும் பெருமை. வாழையடி வாழையாய் குலம் தளைக்க, மனிதம் தொடரக் கிடைக்கும் பேறுதானே இல்லறத்தில் வாழ்க்கைத் துணைவி பெறும் முதல் முக்கியமான பேறு? அதைப் பெற்றுப் புத்துயிர் கொடுக்கும் பேறு பெண்மைக்கே பெருஞ் சிறப்புத்தானே? அந்தப் பேற்றைப் பெற்ற பெண்டிர் அப்புத்தியிர் வாழும் உலகைத் தன்னுள் பெறும் பெருஞ்சிறப்புப் பெறுவர் என்பது இல்லாளுக்கு வாழ்க்கையில் வீடு பேறு பெறுவதைப் போன்றதே.

குறிப்புரை :

பெண் தாய்மைப் பேற்றிற்காகக் கருவுற்றாலேயே, தனக்குள் உயிர்கள் தரிக்கும் உலகம் பெற்று, இல்லறத்தில் பெருஞ் சிறப்புப் பெற்றுத் திகழுவர்.

அருஞ்சொற் பொருள் :

புத் தேளிர் - புத்துயிர் தளிர்க்கும், தரிக்கும், சிறக்கும், பிறக்கும் தேளி - ஒரு மீன்வகை தேளிர் எனப்படுவது கருவின் முதல்/ஆரம்ப நிலையாக இருக்கக் கூடும்.

ஒப்புரை :

திருமந்திரம்: 396 ஒருவன் ஒருத்தி விளையாடல் உற்றார் இருவர் விளையாட்டும் எல்லாம் விளைக்கும் பருவங்கள் தோறும் பயன்பல வான திருவொன்றிற் செய்கை செகமுற்று மாமே திருமந்திரம்: 397 புகுந்தறி வான்புவ னாபதி அண்ணல் புகுந்தறி வான்புரி சக்கரத் தண்ணல் புகுந்தறி வான்மலர் மேலுறை புத்தேள் புகுந்தறி யும்முடிக் காகிநின் றாரே திருமந்திரம்: 416 அன்பும் அறிவும் அடக்கமு மாய்நிற்கும் இன்பமும் இன்பக் கலவியு மாய்நிற்கும் முன்புறு காலமும் ஊழியு மாய்நிற்கும் அன்புற ஐந்தில் அமர்ந்துநின் றானே திருமந்திரம்: 417 உற்று வனைவான் அவனே உலகினைப் பெற்று வனைவான் அவனே பிறவியைச் சுற்றிய சாலுங் குடமுஞ் சிறுதூதை மற்றும் அவனே வனையவல் லானே திருமந்திரம்: 418 உள்ளுயிர்ப் பாயுட லாகிநின் றான்நந்தி வெள்ளுயி ராகும் வெளியான் நிலங்கொளி உள்ளுயிர்க் கும்உணர் வேயுட லுட்பரந் தள்ளுயி ராவண்ணந் தாங்கிநின் றானே திருமந்திரம்: 420 அணுகினுஞ் சேயவன் அங்கியிற் கூடி நணுகினும் ஞானக் கொழுந்தொன்று நல்கும் பணுகினும் பார்மிசைப் பல்லுயி ராகித் தணிகினும் மண்ணுடல் அண்ணல்செய் வானே திருமந்திரம்: 459 ஏயங் கலந்த இருவர்தஞ் சாயத்துப் பாயுங் கருவும் உருவா மெனப்பல காயங் கலந்தது காணப் பதிந்தபின் மாயங் கலந்த மனோலய மானதே திருமந்திரம்: 463 ஒழிபல செய்யும் வினையுற்ற நாளே வழிபல நீராடி வைத்தெழு வாங்கிப் பழிபல செய்கின்ற பாசக் கருவைச் சுழிபல வாங்கிச் சுடாமல்வைத் தானே திருமந்திரம்: 475 அருளல்ல தில்லை அரனவன் அன்றி அருளில்லை யாதலி னவ்வோர் உயிரைத் தருகின்ற போதிரு கைத்தாயர் தம்பால் வருகின்ற நண்பு வகுத்திடுந் தானே திருமந்திரம்: 476 வகுத்த பிறவியை மாதுநல் லாளுந் தொகுத்திருள் நீக்கிய சோதி யவனும் பகுத்துணர் வாக்கிய பல்லுயிர் எல்லாம் வகுத்துள்ளும் நின்றதோர் மாண்பது வாமே ஔவையார். கொன்றைவேந்தன்: 65 பெற்றோர்க்கு இல்லை சுற்றமும் சினமும்

***

திருக்குறள்: 27

அதிகாரம்: 3. நீத்தார் பெருமை. திருக்குறள்: 27


சுவை ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் என்று ஐந்தின்
வகை தெரிவான்கட்டே - உலகு.


பொழிப்புரை (Meaning) :
சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் எனும் ஐந்து புலன் நுகர்வுகளால் அவற்றின் இயல்புக் கூறுபாட்டு வகைகளை ஆய்ந்து, அறிந்து, உணர்ந்து அதை அடக்கி ஆளத் தெரிந்தவனின் அறிவிற்கே மட்டுப்படும் உலகம்.


விரிவுரை (Explanation) :
ஐம்புலன் உணர்வுகளைக் கட்டுபடுத்தவும் அதன் வகைகளை அறிந்த யோகியர் போன்றும் துறவிகளுக்கே அவற்றை ஐம்பூதங்களுக்குத் தொடர்புப் படுத்தி அண்டத்தின் நிலையும், உலகின் நிலை விளங்குவதோடு கட்டுப்படுத்தவும் இயலும்.

உலகைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது அதன் ஐம்பூதங்களுக்குரிய இயல்புகளை மட்டுப்படுத்த அல்லது மாற்ற இயலும் என்பதாகும். அதாவது நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, வெளி (ஆகாயம்) க்கும் ஐம்புலன் நுகர்சிக்கும் உள்ள இயற்கைத் தொடர்பினை உணர்ந்து கட்டுப்படுத்தத் தெரிந்த துறவிக்கு, பிண்டத்திலிருந்து அண்டத்தைக் கட்டுப்படுத்த இயலும் என்பதாகும். உதாரணத்திற்கு யோகிகளால் உஷ்ணத்தை உண்டாக்கவும், மழையை வருத்தவும் இயலும் என்பது அறிந்ததே. உண்மையில் யோகிகளுக்கான தலைமையாகிய இறையின் கட்டுப்பாட்டிலேதான் இறுதியில் இயற்கை இயங்குகின்றது என்பதும் மறை பொருள்.

பிண்டம் எனப்படும் மனிதனின் உடம்பும், அண்டமும் ஐம்பூதங்களாலேயே உருவாக்கப்பட்டது என்பதும், எனவே சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் எனப்படும் ஐம்புலன் குணங்களுக்கும் நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, வெளி (விசும்பு) ஆகிய ஐம்பூதங்களுக்கும் இயற்கையிலேயே தொடர்பு உண்டு என்பது சித்தர் சித்தாந்தம். அதாவது ஐம்புலன்களுக்கான ஐம்பொறிகளும் ஐம்பூதங்களின் கலவையால் ஏற்படுத்தப்பட்டவை என்பது சித்தர்களின், யோகிகளின் துணிபு. ஐம்புலன் குணங்கள் தன் மாத்திரைகள் எனவும், சைவ தத்துவங்கள் 96 எனவும், அதில் ஆன்ம தத்துவங்கள் 24 ம், அதனுடன் சேர்த்த மூலத்துடன் (பிரக்ருதி) தத்துவங்கள் 25 என்று சுருக்கியும் திருமூலர் குறித்துள்ளார். இவற்றின் விளக்கத்தை சித்தர் நெறிக் களஞ்சியம் எனும் பகுதியில் காணவும்.

இவ்வாறாக அத் தத்துவங்களையும், பிரபஞ்சத்தின் தத்துவங்கள் அனைத்தையும் வள்ளுவர் சுருக்கி ஐம்புலன் தன்மாத்திரைகளைக் கட்டுப்பட அறிந்தவர் உலகத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் வல்லமை பெறுவர் என்று சூட்சும சூத்திரத்தைக் கூறுகின்றார்.

ஆக ஐம்புலனைக் கட்டுப்படுத்த அறிந்தவனிற்கு உலகத்தோடு இசைந்து ஒழுகவும், தனக்குச் சாதகமாக ஐம்பூதங்களை இயக்கவும் தெரியும். எனவே உலகைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது, அதை நேரெதிராகச் சுழற்றக் கோருவது போன்ற வாதங்களை ஐம்புலன் அறிந்தவர் ஒழுகார் என்பதும் துணிபு.

அன்றில் எளிதாக, ஐம்புலன் தன்மாத்திரைகளின் வகை தெரிந்தோருக்கே அதாவது கட்டுப்படுத்தத் தெரிந்த பற்றற்ற துறவியருக்கே உலகையும் அறியவும் இசைந்து ஒழுகவும் தெரியும் என்றும் கொள்ளலாம்.


குறிப்புரை (Message) :
ஐம்புலனைக் கட்டுப்படுத்த அறிந்த யோகிகளாகிய துறந்தோருக்கு இவ் உலகம் வசப்படும்.


அருஞ்சொற் பொருள் (Synonyms) :
கட்டே - கட்டுப்பாட்டிலே


ஒப்புரை (References) :

திருமந்திரம்: 135
சத்த முதல் ஐந்துந் தன்வழித் தான்சாரில்
சித்துக்குச் சித்தன்றி சேர்விடம் வேறுண்டோ
சுத்த வெளியிற் சுடா஢ற் சுடர்சேரும்
அத்தம் இதுகுறித் தாண்டுகொள் அப்பிலே.

திருமந்திரம்: 136
அப்பினில் கூர்மை ஆதித்தன் வெம்மையால்
உப்பெனப் பேர்ப்பெற்று உருச்செய்த அவ்வுரு
அப்பினிற் கூடிய தொன்றாகு மாறுபோல்
செப்பினிற் சீவன் சிவத்துள் அடங்குமே.

திருமந்திரம்: 137
அடங்குபேர் அண்டத்து அணுஅண்டம் சென்றங்கு
இடங்கொண்டது இல்லை இதுவன்றி வேறுண்டோ
கடந்தொறும் நின்ற உயிர்க்கரை காணில்
திடம்பெற நின்றான் திருவடி தானே.

திருமந்திரம்: 140
தானே புலன்ஐந்துந் தன்வசம் ஆயிடும்
தானே புலன்ஐந்துந் தன்வசம் போயிடும்
தானே புலன்ஐந்துந் தன்னில் மடைமாறும்
தானே தனித்துஎம் பிரான்தனைச் சந்தித்தே.

திருமந்திரம்: 735
அண்டஞ்f சுருங்கில் அதற்கோ ரழிவில்லை
பிண்டஞ்f சுருங்கிற் பிராணன் நிலைபெறும்
உண்டி சுருங்கில் உபாயம் பலவுள
கண்டங் கறுத்த கபாலியு மாமே

திருமந்திரம்: 736
பிண்டத்துள் உற்ற பிழக்கடை வாசலை
அண்டத்துள் உற்று அடுத்தடுத் தேகிடில்
வண்டிச் சிக்கு மலர்க்குழல் மாதரார்
கண்டிச் சிக்குநற் காயமு மாமே

திருமந்திரம்: 1675
தானன்ற தன்மையுந் தானவ னாதலும்
ஏனைய வச்சிவ மான இயற்கையுந்
தானுறு சாதக முத்திரை சாத்தலு
மேனமும் நந்தி பதமுத்தி பெற்றதே.

திருமந்திரம்: 2589
செவிமெய்வாய் கண்மூக்குச் சேரிந் திரியம்
அவியின் றியமன மாதிகள் ஐந்துங்
குவிவொன் றிலாமல் விரிந்து குவிந்து
தவிர்வொன் றிலாத சராசரந் தானே.

திருமந்திரம்: 2671
உண்ணும் வாயும் உடலும் உயிருமாய்க்
கண்ணுமா யோகக் கடவுள் இருப்பது
மண்ணு நீரனல் காலொடு வானுமாய்
விண்ணு மின்றி வெளியானோர் மேனியே.

***

திருக்குறள்: 23

அதிகாரம்: 3. நீத்தார் பெருமை. திருக்குறள்: 23


இருமை வகை தெரிந்து ஈண்டு அறம் பூண்டார்
பெருமை பிறங்கிற்று, உலகு.


பொழிப்புரை (Meaning) :
இகம், பரம் எனும் இரண்டின் வாழ்வு வகை அறிந்து ஆராய்ந்து அறமாகிய துறவறத்தைப் பூண்டவர்களின் பெருமையே நிறைந்து விளங்குகின்றது இவ் உலகில்.


விரிவுரை (Explanation) :
பிறப்பு, வீடு என்னும் இரண்டினால் நல்லவை, கெட்டவை, இன்பம், துன்பம், மறம் அறம் என்ற வகைகளை, அவற்றின் கூறுபாட்டை ஆராய்ந்து அறிந்து, இப்பிறப்பில் துறவறத்தைப் பூண்டவர்களின் பெருமையே, இவ் உலகத்தில் உயர்ந்து நிறைந்து நிற்கின்றது.


குறிப்புரை (Message) :
அறிவின்பால் உணர்ந்து துறவறம் மேற்கொண்டவர்களே உலகின்பால் உயர்ந்த பெருமைக்கு உரியவர்கள்.


அருஞ்சொற் பொருள் (Synonyms) :
பிறங்குதல் - உயர்தல், பிரகாசித்தல், ஒலித்தல், நிறைதல்


ஒப்புரை (References) :

திருமந்திரம்: 143
மண்ணொன்று கண்டீர் இருவகைப் பாத்திரம்
திண்ணென்று இருந்தது தீவினைச் சேர்ந்தது
விண்ணின்று நீர்விழின் மீண்டுமண் ணானார்ப்போல்
எண்ணின்றி மாந்தர் இறக்கின்ற வாறே.

திருமந்திரம்: 1614
இறப்பும் பிறப்பும் இருமையும் நீங்கித்
துறக்குந் தவங்கண்ட சோதிப் பிரானை
மறப்பில ராய்நித்தம் வாய்மொழி வார்கட்
கறப்பதி காட்டும் அமரர் பிரானே.

திருமந்திரம்: 2338
எய்தினர் செய்யும் இருமாயா சத்தியின்
எய்தினர் செய்யும் இருஞான சத்தியின்
எய்தினர் செய்யும் இருஞால சத்தியின்
எய்தினர் செய்யும் இறையருள் தானே.

ஒவையார். நல்வழி: 28
உண்பது நாழி உடுப்பது நான்குமுழம்
எண்பது கோடிநினைந்து எண்ணுவன-கண்புதைந்த
மாந்தர் குடிவாழ்க்கை மண்ணின் கலம்போலச்
சாந்துணையுஞ் சஞ்சலமே தான்.

***

திருக்குறள்: 1. எழுத்தெல்லாம் முதலில் இறைவனுக்கே!

 

அதிகாரம்	:	1.	கடவுள் வாழ்த்து
திருக்குறள்	:	1.	எழுத்தெல்லாம் முதலில் இறைவனுக்கே!
			In English

 

 

அகர முதல வெழுத்தெல்லா மாதி பகவன் முதற்றே யுலகு.

அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி பகவன் முதற்றே, உலகு.

பொழிப்புரை :

அகரம் முதலாகத் தொடர்ந்த எழுத்துக்களெல்லாம், மூலமுதல்வனின் முதற்கண் பொருட்டே, உலகில் உள்ளன.

விரிவுரை :

முதற் குறளாகிய இந்தக் குறள் கடவுள் வாழ்த்து என்ற தலைப்பின் கீழ் வள்ளுவர் எழுதியிருந்தும் அனைத்து உரையாசிரியர்களும், "கடவுளைப் போற்றவே எழுத்துக்கள் உண்டாக்கப்பட்டுள்ளன" என்பதை ஏனோ, எழுத்துகளெல்லாம் அகரமாகிய எழுத்தைத் தமக்கு முதலாக உடையன; அதுபோல் உலகம் கடவுளை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கிறது எனும் விளக்கத்தையே தருகின்றனர். பெரும்பாலும் அனைவரும் பரிமேலழகர் உரையினை அடியொற்றியதாகவே கருதுகின்றேன். ஆனால் வள்ளுவரின் இக்குறளில் அவ்வகையானத் தொடர்பற்ற தன்மையில் இருவரிகளும் இருப்பதையோ அல்லது இரு கருத்துக்களையும் ஒப்புமை செய்வதையோ என்னால் பார்க்க இயலவில்லை.   அதாவது, "சென்னை தமிழக‌ மானிலத்தின் ‌தலைநராக இருப்பதுபோல் டெல்லி இந்தியாவின் தலைநகரமாக இருக்கிறது" என்று ஒருவர் சொன்னால் "சரி, இருக்கட்டுமே! அதற்கென்ன இப்பொழுது" என்றுதான் கேட்கத் தோன்றுமே தவிர அதில் என்ன பெரிய தத்துவம் இருந்துவிடும்?  தமது முதல் குறளில் மிகச்சிறந்த திருவள்ளுவர் இவ்வளவு அபத்தமாகத் துவங்குவாரா? இருப்பினும் தெய்வம் உலகத்திற்கு முதற்றேபோலும் அகரம் எழுத்துக்களுக்கு எல்லாம் தலை என்றும் கொள்வதிலும் தவறும் இல்லை தான். ஆயின் கடவுள் வாழ்த்து என்றுச் சொல்லிய பிறகு, தெய்வத்தைத் தொழாதே எழுத்துக்களில் அகரத்தின் முதன்மையைச் சொல்லவேண்டிய அவசியம் யாது? எனவே அகர முதல உள்ள எழுத்துக்கள் எல்லாம், ஆதி பகவன் எனும்படியான மூலமுதல்வனாகிய கடவுளை முதன்மைப் படுத்தி அவரை அறியும் அல்லது வணங்கும் அல்லது வாழ்த்தும் பொருட்டே உலகில் உள்ளன அல்லது உலகில் உண்டாக்கப்பட்டன எனப் பொருள் கொள்ளலாம். அகர முதலிய எழுத்துக்கள் அனைத்தும் இறைவன் பால் படைக்கப்பட்டன என்பதே சரியான பொருள். சைவ நெறியே முதல் நெறியாக இருத்தலின் அக்கருத்துக்களை திருக்குறளில் ஒப்பீடு செய்து காட்ட முயற்சித்துள்ளேன். எனவே அவ்விதம் நோக்குங்கால், அகர முதல எழுத்தெல்லாம், ஆதி பகவனாகிய அரனை முதற்கண் கொண்டே உலகாயத்தம் ஆகியது என்று உறுதியுடன் சொல்லலாம். மேலும் இது அகரத்தைத் துவங்கும் எல்லா மொழிகளுக்கும் பொருந்தும் என்பதும் உட்பொருள். இதன் மூலம் இறைவனிற்கு இன்ன மொழிதான் உகந்தது எனும் வாதத்திற்கும் பதில் தந்திருக்கின்றார் வள்ளுவர். எழுத்துக்களும், மொழிகளும் மனிதனால் படைக்கப்பட்டவையே. அவை அனைத்துமே இறைவனை, மூலத்தை, ஞானத்தை அறியவே ஏற்படுத்தப்பட்டன. எனவே அவற்றுள் பேதம் கொள்வதும், தேவ மொழிகள் என்பதும், இன்ன மொழிதான் இறைவனிற்கு உகந்தது என்பதும் தவறு. மனிதனால் துவங்கப்பட்ட அனைத்து மொழிகளும் இறைவனிற்கு உகந்தவையே. உலக மொழிகள் அனைத்தும் பெரும்பாலும் அகரத்திலேயே துவங்குகின்றன. அவை மனிதனின் முதல் ஒலியாகவும், அன்னையைக் குறிப்பதாகவும் கொள்கிறார்கள். தமிழில் அது அன்னையையும், அப்பனையும், அரனையும், அம்மையையும், ஓம் காரத்தின் (அஉம் ) முதல் ஒலியாகவும் முதல் எழுத்தாகவும் விளங்குகின்றது. உலக மொழிகளின் முதல் எழுத்து அகரமாயினும், ஒவ்வொரு மொழியின் இறுதி எழுத்தும் வேறுபடுகின்றன. எனவேதான் வள்ளுவர் அகரம் முதல் தொடங்கி னகரவரையிலுமான எழுத்துக்கள் அனைத்தையும் என்று சொல்லாது அகரமுதல எழுத்தெல்லாம் என்று அனைத்து மொழிகளுக்கும் பொருந்தும்படி முதல் குறளை அமைத்துள்ளார். வள்ளுவரின் இத்தகைய நுட்பம் மிகவும் போற்றுதற்குரியது. மேலும் வள்ளுவர் முதல் குறளை தமது தாய்மொழியின் முதல் எழுத்தான அகரத்தில் துவங்கி, கடைசிக் குறளின் கடைசி எழுத்தைத் தமிழின் கடைசி எழுத்தான 'ன்' னில் முடியுமாறு அமைத்துள்ளமையால் இத்தகையவாறு மொழி எண் கணிதத்தை இலக்கியத்தில் அமைத்த வகையிலும் முன்னோடியாக விளங்குகின்றார். மனிதன் இயற்கையுடன் போட்டி போட்டுக் கொண்டு முன்னேறிக் கொண்டிருக்கும் காலத்தே, எதையெல்லாம் வெல்ல இயாலாததோ, விளங்காததோ அவற்றை எல்லாம் இறை என்று கொண்டான். அவ்வாறே அத்தகைய இறையை அறிதலே மனிதனின் முதல் அறிவுத்தேடலாகவும் இருந்தது. எனவே மொழியின் கண்டுபிடிப்பும், கல்வியின் நோக்கமும், அறிவின் தேடலும் அனைத்தும் இறைவனை நோக்கியே இருந்தன. தனது கண்டுபிடிப்புக்களைப் பதிவு செய்து பின் வரும் சந்ததியினருக்குக் கொண்டு செல்லவே எழுத்துக்கள் தோன்றின. மனிதனால் சமைக்கப்பட்டவை இறைவனுக்குப் படைக்கப்படுவது வழக்கம்தானே. எனவே மனிதனின் அத்தகைய கண்டுபிடிப்பை, மொழியை அதாவது எழுத்துக்களை முதற்கண் மூலப்பொருளாகிய இறைவனுக்கே முதற் குறளில் அர்ப்பணித்துத் தம் பணியைத் துவக்குகின்றார் வள்ளுவர். மூல முதல்வனைத் தொழுது, அவர்க்கு மொழியையே படையலாக்கி, எழுத்துக்களை அர்ப்பணித்துத் தொடக்குதலும், தொடருதலும் மிகவும் சரியான முறைதானே.

குறிப்புரை :

அனைத்து எழுத்துக்களும், மொழிகளும் இறைவனை முன்னிறுத்தியே உலகில் படைக்கப்பட்டு உள்ளன.

அருஞ்சொற் பொருள் :

ஆதி: மூலம், முதல், தொடக்கம், அடிப்படை, மூத்த பகவன்: பகுத்தவன், படைத்தவன், இறைவன், கடவுள், முதல்வன், தலைவன் மூல-முதல்வன் என்றால் வேறு கிளை முதல்வர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று கொள்ளுதல் தவறு. அதாவது இறைவனை அனைத்திற்கும் மூத்தவராக, முதல்வராகச் சிறப்புச் செய்கிறார் என்று கொள்க.

அவையடக்கம் :

இவ்விதமாக இந்த முதல் குறளிற்கான கருத்தை நான் மட்டுமே முன்வைப்பதாக நினைக்கிறேன். இது எனக்கு முன்னோடிகளைத் தவறென்று சொல்லி எனது மேதமையைக் காட்ட நிச்ச்யம் பதிக்க வில்லை. என் கருத்திலும் தவறில்லை என்று எண்ணுவதாலும் இதுவே பொருத்தமானதாக இருக்கக் கூடுமோ என்று எண்ணுவதாலுமே பதிக்கின்றேன் என்பதைத் தன்னடக்கத்துடனும் அவையடக்கத்துடனும் தெரிவிக்கின்றேன்.

ஒப்புரை :

திருமந்திரம்: 15 ஆதியு மாய்அர னாய்உட லுள்நின்ற வேதியு மாய்விரிந்துஆர்ந்துஇருந் தான்அருள் சோதியு மாய்ச்சுருங் காததோர் தன்மையுள் நீதியு மாய்நித்த மாகிநின் றானே. ஔவையார். கொன்றைவேந்தன்: 7 எண்ணும் எழுத்தும் கண் எனத் தகும்.

•••

 

Chapter	:	1.	The Praise of The God
Thirukkural	:	1.	All letters belong firstly for the Lord!
			In Tamil

 

akara muthala ezhuthellaam Athi bagavan muthatrE ulaku.

Meaning :

All letters starting from the letter "A" (aharam), are primarily created for the Primordial GOD in this world.

Explanation :

Although Valluvar wrote this first Kural under the title “The Praise of The God”, Instead of “the alphabet characters starting from ‘A’ were created to glorify God”,  “’A’ is the first letter to start alphabets, and likewise the world is based on God” is what all the annotators and commentators have given explanations in similar way. I assume that most of them just simply followed the Parimel Azhagar’s comments as the base one. But I don’t see such any comparison or unconnected two lines in this kural by Valluvar. That is to say, if one says, “Delhi is the capital of India as Chennai is the headquarters of the state of Tamil Nadu”, it will just make one to ask as “Well, let that be! So what now?” except, what great philosophy can there be on it? Is there anything in it that praises the Lord, worships, or means anything best? Would such a great Thiruvalluvar start so absurdly in his first Kural verse? However, there is nothing wrong with assuming that the deity is the head in the world simlar to ‘A’ In alphabet as the first . But, after saying that “Prayer to God’” as the title of the chapter, why Thiruvalluvar in his first kural itself would go away from the subject of praying the God but would say the primacy of the ‘A’ in the alphabets? That doesn’t make any sense. Valluvar won’t be so aloof in his first kural. Therefore it should be read as “All the letters starting from ‘A’ are meant for the Primordial GOD in this world”. All alphabet letters are dedicated for Him or for understanding Him or to pray Him or meant to praise Him. That is why they are created or existing in this world. This is how one should interpret the meaning for this kural. Hence ‘All letters, starting from “A” are made for the sake of GOD’ is THE correct meaning. Since Saivam being the first ethics, I have tried to compare its ideas in Thirukural. Therefore from that perspective, we can certainly map it to say that All letters starting from “A” are for the purpose of Adhi Bagavan, the Aran (Sivan), the Primordial GOD. The implication is that this applies to all languages which begins with ‘A’ (aharam) in its alphabets. Through this Valluvar also has given an answer to the argument that which language is suitable for the God. Letters and languages are man-made. They were all created to know the God, the root source, the wisdom. Therefore, it is wrong to discriminate between them, differencing as the languages of the Gods and which language is best for the Lord. All man-made languages are pleasing to the God and are suitable for prayer. All world languages often start with the  ‘A’ (aharam) only in their alphabets. They are considered to be the first sound of man and refer to the mother. In Tamil it means mother, father, aran, ammai, the first sound and first letter of om kara (aum). Although the first letters of the world’s languages start from ‘A’ (aharam) in alphabets, the final letters of each language differs. That is why Valluvar did not say all the letters are from the ‘A’ alphabet till the N (nagaram), but stated in his first Kural as all letters starting from the first ‘A’ syllable such as to apply to all the languages. Such a nicety by Valluvar is highly commendable. And also  Valluvar begins his first Kural with the first syllable in his native language and ends last Kural with the last syllable ‘n’ in alphabets of Tamil. Hence with such arrangements he is also the pioneer in formation of the linguistic arithmetic (numerology?) in the literature. At a time when man was advancing in competition with the nature, he considered everything invincible or incomprehensible to be the God. Likewise, knowing such a God is man’s first search for the knowledge. So the invention of language, the purpose of education, the search for knowledge was all towards the God. The alphabets were born to record his discoveries and carry them on to the future generations. Is it not customary for man-made foods to be offered to the God? So Valluvar begins his work by dedicating such an inventive language of man, that is, the alphabets, to the primordial God in the first verse. Is it not the most appropriate way to worship the original deity first, offering the language itself, dedicating the alphabet letters, and to begin and continue the great work?

Message :

All letters and languages are created in this world only to put forth the Primordial God.

Note :

Thus, in this way, I think I am the only one presenting this kind of interpretation for this first Kural, I suppose. This is certainly not a post to show off my genius by saying that my forerunners were wrong. I declare here with most respect and humbleness that I have imprinted with the impression that there is nothing wrong with my opinion and that this may be the most appropriate.

References :

Thirumanthiram: 15 Adhiymai Aranai udaluL nindRa vEdhiyu mAivirinthu Arnthu Irunthaan aruL Sothiyu mAisurungaathathOr thanmaiyuL nIthiyu mAiniththa mAki ninRanE. Thirumanthiram: 15: Blossoms As All Into Brahma did He expand, into Hara did He, And into the soul of the body He pervades As the Effulgence Divine, the Dharmic law limitless, The Eternal and the Everlasting.   avvayAr. Kondrai vEndhan: 7 Number and Letter deserve to be the eyes.

•••